De Uitdaging: Week 1 en 2

Dit jaar wordt ik 37 jaar. Al vanaf mijn 15de rook ik. Dat is bijna 60 procent van mijn leven. En ik heb besloten dat het nu eigenlijk wel genoeg is.

Maar stoppen? Hoe doe je dat? Dit is mijn eerste poging. Ik heb altijd geroepen dat ik het niet ging proberen tot ik genoeg gemotiveerd ben. Dus blijkbaar ben ik nu zover. Maar het duurt nog even voor ik tabakvrij ben hoor. Hopelijk hoor ik bij die uitzonderingen die het gewoon blijft volhouden na keer één, want ik heb begrepen dat het vaker voor komt dat mensen meerdere pogingen tot stoppen doen.

Ik heb besloten deze eerste poging op mijn eigen houtje te ondernemen. Misschien is het straks een groot fiasco, maar voor nu voelt het goed. Afbouwen van de behoefte aan nicotine en dan met name door middel van tabak.

De laatste jaren rook ik gemiddeld 23-25 sigaretten per dag. Even ter illustratie: Dat zijn er 9000 per jaar, ter waarde van zo’n 2000 euris…. (In mijn hoofd ben ik die vakantie dus ook al aan het plannen)

Het plan (om het makkelijk te maken) gaat uit van 25 pafkes per dag. Op dag één rook ik ze allemaal, met een vaste tijd tussen elke paf. En elke dag gaat dat met één pafje omlaag. Het schema is gestart op 7 maart en als alles volgens plan blijft verlopen, dan ben ik op 1 april (no joke) rookvrij.

Nu ben ik inmiddels een week onderweg en het gaat met vlagen fantastisch tot vlagen met zelfopvretende spanning. De tijd tussen de sigaretten is in de ochtend en vroege avond wat lastiger te behappen als de rest van de tijd. Op die momenten rookte ik er blijkbaar meer naar verhouding. Nu heeft NiQuitin tegenwoordig mini zuigtabletjes die een sigaret kunnen vervangen, dus als het echt te moeilijk wordt, dan neem ik zo’n tabletje. Maar ik vind ze eigenlijk erg smerig, dus we houden het liever even vol.

De allereerste sigaret in het schema sla ik eigenlijk al structureel over. Vandaag ben ik 8 dagen onderweg en vandaag zou ik 17 sigaretten mogen roken, maar dat zullen er waarschijnlijk 16 of minder worden. Dat is 36% minder. Ik mag al trots zijn op mezelf, van mezelf.

Niemand weet het nog, behalve mijn moeder. Ik moest het iemand vertellen en zij is hier te vaak om het ‘under-the-radar’ te houden. Na 5 dagen heb het verteld, maar ze moest zweren het stil te houden. Al vraag ik me af of het gelukt is, want vaak worden dit soort dingen gelijk met mijn broertje besproken.

Omdat ik nog niet klaar ben om het nieuws met de wereld te delen, schrijf ik het eerst als een privé-blog, wat hopelijk snel een openbaar log wordt!