Ukkepukken ~ 10 dagen oud

Na een geweldig Lemele weekend met veel plezier en een voor mijn doen absoluut geweldige fysieke zondag (mijn lijf was even in de war en dacht dat er niets aan de hand was! :satisfie: ) begon mijn dinsdag toch beduidend minder. In plaats van uitgerust wakker worden na zo’n heftig weekend, stapte ik vroeg en duf uit mijn bed om de vergeten kachel als nog een slinger richting koude te geven. Ik stond op…. en lag weer. Dit keer op de grond. Een iets minder strak plan om de dag mee te beginnen.

In de loop van de middag ging de telefoon. “Ik ben in Arnhem, vind je het leuk als ik een bakkie kom doen?” En niet veel later was mijn vriendinnetje daar. En nog tijdens het eerste bakkie kwam daar een brilliant idee: “Ga je mee naar Zwolle, kan je daar een paar dagen bijkomen én KATJES KIJKEN!”

Nog heel even getwijfeld vanwege het tafereel van die ochtend, maar die lekkere bekjes lonkte toch wel net iets harder. En voordat mijn dinnetje ‘boos’ wordt, ik kon dan ook haar huisje eindelijk zien en zoals altijd even gezellig bijbeppen zoals alleen beste vriendinnen dat kunnen.

Morgen moet ik nog 6 weken geduld hebben voordat mijn ukkepukken naar mij toe mogen, maar na ze gezien te hebben ben ik aan het twijfelen geslagen. Niet of ik ze wil hebben of niet, maar of het wachten nu moeilijker of makkelijker is geworden.

Een nieuw mandje voor de twee rakkers staat in ieder geval al klaar. Evenals een bijna nieuwe krabpaal. die heeft Quib nog heel even mogen gebruiken. Nog 6 weekjes dus om het huis terrorklaar te maken 😉

Ukkepukken ~ 3 dagen oud

Nadat Quib vertrok naar de eeuwige jachtvelden had ik met mezelf afgesproken dat ik pas half mei zou gaan zoeken naar één of meer nieuwe huisgenootjes. Ondertussen natuurlijk wel nagedacht over wat ik exact wilde en al snel besloten dat ik altijd twee rakkertjes wilde hebben. En wat is nou leuker dan twee broertjes, zusjes of een combi daarvan.

Natuurlijk is een combi wel wat lastiger, niet onmogelijk, maar wel wat lastiger. Want voor je het weet heb je nog meer katjes. En zo geschiedde in dit geval. Niet in mijn huis, maar ergens anders.

Ik kreeg een week geleden een telefoontje van een vriendin dat zij wist dat iemand een zwangere kat had. De kleintjes zouden waarschijnlijk tussen ‘nu en twee weken’ komen. En op Moederdag, 9 mei 2010, werd de poes een moederpoes. Drie schattige kattenkindertjes waren het resultaat.

Nog even spanning, want het geslacht van de ieniemienie versies was nog niet bekend. Tot gisteren, één meisje en twee jongens. De kereltjes komen over een paar weekjes hopelijk bij mij wonen. Het meisje krijgt waarschijnlijk een plekje bij mijn vriendin en haar zoon.

Nu zijn ze vier dagen oud en gisteren zagen ze er zo uit:

Als je daar nou niet verliefd op wordt?

Ik hoop met een week of vier te kunnen gaan kijken en met een week of acht hoop ik dat ze hier in huis rond rennen en de boel onveilig maken!

Dag Quib

In februari 1997 ging ik voor het eerst echt op mezelf wonen. Mijn eerste echte eigen huis en daar hoorde een huisdier bij. In april maakte ik voor het eerst kennis met dit vrolijke wezentje. Van het hele nest kwam hij naar mij toe en stal mijn hart. Al snel kwam hij bij me wonen. Quibes moest zijn naam worden, want dat was hij: een kwibus.

Quib is op een flat geboren en heeft zijn eerste zeven jaar als binnenkat doorgebracht. Velen waren bang voor hem, want Quib was een blazer en als je niet deed wat hij wilde dan liet hij zijn nagels en tanden ook gelden. Ook het baasje heeft een eeuwig aandenken van hem gekregen. “Doe hem weg!” heb ik regelmatig moeten horen. Maar het was mijn kat, ik heb voor hem gekozen en dan moet je het ook waarmaken!

De omslag kwam toen wij hier kwamen wonen. De binnenkat werd eindelijk zichzelf: een buitenkat. Het blazen heeft ie nooit verleerd en de nagels bleven paraat, maar hij was veel rustiger. Zowaar kreeg hij fans.

Quib was mijn troostmaatje. Hij was daar toen mijn ouders gingen scheiden. Hij was er toen ik ziek werd. Hij was er….

Vorig jaar werd kanker bij hem geconstateerd. De operatie was deels succesvol. De eerste tumor was verwijderd, maar het zou snel terugkomen. De prognose was maximaal een jaar. Donderdag heb ik de beslissing genomen en gisteren moest ik hem laten gaan. Exact een jaar na de operatie is hij naar Bobby toegegaan, naar de eeuwige jachtvelden! Samen maken ze de boel onveilig.

Quibes, Quib, kriebeltje, het ga je goed….

Een Onverwacht Feestje

Vorig jaar op 24 februari ben ik met Quib voor de eerste keer naar de dierenarts (DA) geweest. Hij had toen een klein bobbeltje, waar ik me in eerste instantie niet al te druk om maakte. Toen leek het namelijk of hij de ene dag groter was dan de andere en dus meer op een ontsteking leek, dan wat anders. Toen meneer op die dag aan het kuchen was en zijn eten niet binnen kon houden, toch maar even naar de dokter. Hij had een keelontsteking. Voor de zekerheid toch maar even een biopsie van het bobbeltje genomen en het slechte nieuws volgde snel.

Lees verder

Zo de Wind Waait

Vandaag had ik weer even een zware dag. Niet verwonderlijk, want gisteren zijn we in de tuin aan het werk geweest. Nog niet eens zoveel gedaan, want alles waaide weg. En vooral daar achteraan lopen, dát was vermoeiend. Vandaag was het wasdag. En die was kon nog mooi even buiten wapperen. En wapperen dat deed het want de wind was er ook vandaag weer!

Tussendoor de was ben ik maar een filmpje gaan kijken en op het programma stond vandaag:
The Proposal
Komedie / Romantiek
met Sandra Bullock, Ryan Reynolds en Mary Steenburgen

De invloedrijke redactrice Margaret dreigt uitgezet te worden naar haar vaderland Canada. Om dit te voorkomen dwingt ze haar niets vermoedende en komische assistent Andrew om zich met haar te verloven, terwijl ze hem al jarenlang het leven zuur maakt. Hij gaat akkoord met de verloving maar tegen een paar persoonlijke voorwaarden. Het onwaarschijnlijke stel reist af naar Alaska om de eigenzinnige familie van Andrew te ontmoeten. Het zelfbeheerste stadsmeisje komt dan in de ene komische situatie na de andere terecht, waarin ze zich als een vis op het droge voelt. Met een onvoorbereid huwelijk in het vooruitzicht en de vreemdelingenautoriteiten op de hielen, beloven Margaret en Andrew met enige aarzeling zich aan het plan te houden. Ongeacht de angstvallige gevolgen…


Misschien ben ik verwend door zijn voorgangers, want ik vond deze aardig, maar niet uitblinken in zijn soort. Sandra Bullock vind ik normaal erg leuk, maar in deze film duurde het even. Ook was ie, nog meer dan in andere van zijn soort, lekker voorspelbaar. Hij heeft op MovieMeter.nl 3,50 sterren gescoord, maar ik geef er 3, al heb ik ook nog gedacht aan 2,5. Het idee was leuk, de uitwerking had beter gekunt.

Trailer

O ja, en Quib heb ik tussendoor natuurlijk lekker geknuffeld en extra verwend op deze, voor hem hoogstwaarschijnlijk laatste, dierendag!

%&^$#

Ik wil nu eigenlijk alleen maar heel hard vloeken. Want op de dag dat er in Antwerpen een nieuw babyolifantje werd geboren, ontdekte ik bij Quib alweer een nieuw knobbeltje. Negen en een halve week na de operatie is de kanker dus alweer vol terug….

WoW > Verantwoordelijk

 
Filmpje

Verantwoordelijk zijn kan leuk zijn, maar is het ook vaak niet. Dubbele gevoelens daarover. Neem nou dieren bijvoorbeeld. Je bent verantwoordelijk voor hun groei, voor hun voer, speelkwartiertjes. Maar ook voor de brokken die zij maken. De omgevallen bloempotten, toevallig van de mopperende buurman, de krassen op de buitendeur van je huurhuis die je kat heeft achtergelaten. Of de geluidoverlast van het blaffende hondje en misschien heb je zelfs een happend hondje. Lees verder

Wolk voor de Zon

De afgelopen week heeft iedereen kunnen zien dat niet alles altijd zo loopt zoals het zou moeten. Het drama in Apeldoorn zal nooit helemaal opgelost worden, terwijl de beelden ons nog lange tijd zullen achtervolgen. Ook al zal er geprobeerd worden Koninginnedag in stand te houden, de donkere waas zal aanwezig blijven, zeker in de eerstvolgende jaren. Ook al heb ik nooit het oranje feest met mega veel overtuiging gevierd, het is een volksfeest wat moet blijven. Het hoort erbij.

Lees verder

WoW > Gewicht

Het zal niemand verbazen dat nu het vervolg neerpen op mijn vorige bericht Spanning.

Eindelijk gaat het weer goed met mijn rakker, dat dacht ik tenminste. Nadat afgelopen maandag na de controle zijn kap af mocht, was ik blij. Hij was weer een beetje zichzelf. De wond heelt goed. Hij had alleen wat vocht onder de wond, maar dat kan nog eenvoudig weg gaan. Dat hoop ik dan ook maar.

Lees verder